ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਰਸਮ ਆਸ਼ਾਢ ਜਾਂ ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪਖ ਵਿੱਖੇ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਦੇ ਅੰਗ, ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਮਨੁਸਮ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅੰਧੀ ਪਖ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸिखਾਉਣਾ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਪਰਸਪਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਗਲਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਅਣੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਗਲਤ ਰੁੱਤ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦੇ ਵਾਸ਼ਣਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੋਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਹੂ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹੇ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਅਮਾਵਸ, ਚੌਦਵੀਂ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਰੀਕਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਧੀ ਪਖ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਪਿੱਠਾ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਮਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਯਜਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਠ 'ਤੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਵਸਥਾ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਨਿੱਤ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਹੇ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਚੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਜਨੇਊ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ, ਵੇਦ, ਕੱਟੇ ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਕ ਨਿਯਮ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਲਈ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।