ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦੋਂ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਭੋਜਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ “ਪੜ੍ਹੋ ਜੀ” ਅਤੇ “ਰੁਕੋ ਜੀ” ਆਦਿ ਕਹਿ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ‘ਓਮ’ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਦਾ ਨਿਯਮ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਹਰ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਂਝੀ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਪਾਠਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਠ ਦੀ ਯਜਨਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕਾਗ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ (ਭੂ, ਭਵ, ਸਵਹ) ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਤ, ਰਜ, ਅਤੇ ਤਮ – ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਾਠ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਰੀਤ ਅਸ਼ਾਢ ਜਾਂ ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਮਨੁਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਗਲਤ ਰੁੱਤ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਵੇਖਣ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਲਈ ਅਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਿਜਲੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਦੇ ਵਾਸ਼ਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰਣ। ਰੋਣ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਠ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜਾ, ਰਾਹੂ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਜਾਂ ਸੋਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਮਾਵਸ, ਚੌਦਵੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ।