ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਈ ਜਗ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈੜੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਜਲ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਫ ਅਤੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ, ਉਜਾੜ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ ਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ, ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਮਨਮਰਜੀ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਵੀ ਗਲਤ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਚੱਲਣ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਿਭਾਵੀ ਜਾਵੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।