ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਲਈ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਕ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਛੂਹੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਛੂਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਦੇ ਮੋੜ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਜੀਭ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਬਗੈਰ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਲੇ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਛਿੜਕਣਾ ਅਤੇ ਚੁਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲਈ, ਚੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਖਾਣ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਹਥ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਖਾਣ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਅਗਨਿ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਵਿਚ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ। ਨਾ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਛਤ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ। ਨਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚ, ਨਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਖੇਤ, ਨਾ ਦਲਦਲ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ। ਨਾ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ, ਨਾ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਾ ਛਤਰੀ ਫੜ ਕੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ। ਨਾ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ। ਨਾ ਸੂਰਜ, ਅਗਨਿ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਸ਼ੁਧੀ ਸਦਾ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਹਾਂ, ਬੰਜਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੁਲਾਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ ਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਣਾ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਣ, ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਤੁਰਨ ਦੀ ਢੰਗ ਨਕਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਐਥੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੀਟ, ਸਾਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ 'ਤੇ ਕਦੀਂ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰੇ ਜਾਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਕੰਮ ਤੋਂ, ਰਵਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਰ ਜਾਂ ਥੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਤਖਤੇ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੌੜੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।