ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਨਚਰਿਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਵਸਥਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਭਿੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਅਚੁਤ ਹਨ। ਹਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿੱਖ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਿੱਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਾ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਖਰੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਭਿੱਖ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਰੀਤ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭਿੱਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਫ਼ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹੋਠ ਛੂਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਥੁੱਕਣ, ਖੰਘਣ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਧੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆਉਣ ਜਾਂ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਾਰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਾਂ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣੁਕੂਲ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਫੇਣੀਲੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਉਚਿਤ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਲੋਂ ਪੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ 'ਦੇਵਤਾ' ਜਾਂ 'ਆਰਸ਼' (ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ) ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਦਵਿਜ), ਚਾਹੇ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨੱਕ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਜਾਂ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਉਥੇ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੀਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੀਂ ਕੰਨ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੀਭ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਣ; ਬਿਨਾਂ ਸਹੀ ਨੀਅਤ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ, ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।