ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੇਖਾ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਅਰਥ 'ਤੇ ਮਨਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁ—ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਭਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ," ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭिक्षਾ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਚਿੱਟਾ, ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਰੁਰੂ-ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਕਪੜਾ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਤਕ ਸਮੇਂ ਗਲ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੀ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਜਨੇਊ—ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਵਾਲਾ—ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਯਜਨਾ-ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਨਰਮ, ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਵਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨੇਊ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਦੀਰਘ ਆਯੁ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ ਆਲਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਅ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੱਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਖੱਬੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਦੇਵ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਸਮਾਰੋਹਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਿਤ੍ਰ-ਦਾਦੀ, ਅਤੇ ਧਾਈ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵਿਦਵੈਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।