ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ کرتا ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਾਰੰਬਾਰ ਉਸ ਅਟਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਰਤਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਣੰਤ, ਅਪਾਰ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਸਾਧਨ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਈ। ਮੁਢਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਿੱਧ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਮੂਲ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਆਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਡੁੱਬੀ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਲੀ ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਲ ਲਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਅਚੇਤਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਅਗਿਆਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੁੱਖ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਤੋਂ, 'ਅਨੁਪ੍ਰਵਾਹ' (ਆੜੀ ਧਾਰਾ) ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਗਲਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ 'ਉੱਤਪ੍ਰਵਾਹ' (ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਧਾਰਾ) ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਜੀਵ ਅੰਦਰੋਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ 'ਅਵਪ੍ਰਵਾਹ' (ਥੱਲੇ ਵਗਦੀ ਧਾਰਾ) ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤੋਗੁਣ ਹੈ ਪਰ ਜੋ ਤੀਬਰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਦੂਜੀ, ਜੋ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੱਤਮਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਈ। 'ਅਨੁਪ੍ਰਵਾਹ' (ਆੜੀ ਧਾਰਾ) ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਪੰਜਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਅਵਪ੍ਰਵਾਹ' (ਥੱਲੇ ਵਗਦੀ ਧਾਰਾ) ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਸੱਤਵੀਂ ਹੈ। ਨੌਵੀਂ 'ਕੁਮਾਰ' (ਜਵਾਨ) ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਭੂ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਨ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂ ਟਪਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।