ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ—ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ—ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਮੈਂ ਖੁਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਲਕੀਅਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ੇਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਘਰ-ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ-ਅਬਾਦ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਅਤੇ ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਉਨਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਫਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਰਕਤੀ, ਵਿਅਰਾਗ ਨਾਲ, ਮਰਨ ਤੱਕ ਕਰੇ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋਗੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਅਗਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਿੰਗ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਜੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ—ਜੀਵਨ ਭਰ ਜਪੇ। ਇਕੱਲਾ, ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ! ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਧਰਮਵਾਨ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੀ ਅਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੁਸੀਂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ!