ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਯੋਗ ਕਰੇ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜੇ। ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚਲੇ ਸੁਵਰਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਅਉਪਚਾਰਿਕ, ਓਮ ਰੂਪ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਤੱਤ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਪਰਮ ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਪਚਵੀਂ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਓਮ ਰੂਪ, ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੱਤ, ਜੋ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੁੱਧ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਓਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੀ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਰੀ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੰਤੋਖ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਮੈਂ ਆਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਖ, ਰੋਸ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਭਗਤ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਤ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਤੇ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਧਦਾ। ਸਿਰਫ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤਿ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਮੈਂ ਆਪ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਫਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।