ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਅੰਦਰ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ—ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮਾਇਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਿਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਜੋ ਓਮ ਅੱਖਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਸਵਾਨ ਵਿਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹੀ ਬੀਜ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੋ?" ਇੱਥੇ, ਮਾਇਆ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਸੰਸਾਰ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ, ਇਹ ਕਾਰਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅ-ਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ-ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੁਆਰਾ, ਕੋਈ ਸਦਾ, ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਪਰਮ ਚਾਨਣ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ ਆਸਰਾ—ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ। ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਸਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।