ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਯਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਭ੍ਰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਅਨੰਤ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ। ਮੇਰੀ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਰੰਤਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਅਡੋਲ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨਾਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਸਤਿ-ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਚ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਯੋਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਜਟਾਵਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸੀ। ਉਹ ਸਟਾਫ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਜੋਤਿ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।