ਜੋ ਲੋਕ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੀਵ ਨੂੰ, ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਕਤ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਘਾਟ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ।