ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਇਜ ਜਣੇ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਆਚਾਰਯ ਵੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਭਗਤੋ, ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਰੀਰ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼। ਉਹ ਨਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਆਦ, ਨਾ ਸੁਗੰਧ; ਮੈਂ ਨਾ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਨਾ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ; ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨ ਹੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਲਈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਅਖੰਡ ਆਤਮਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁਤੰਤਰ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਲਾਗੂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਕਰਕੇ। ਅਖੰਡ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਗਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅੰਤਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਤਾ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਅਖੰਡ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਲਾਲਚ, ਵੈਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਭਰਮ ਰਾਹੀਂ—ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਕੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਭਰਮ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਲਪੇਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਉਪਾਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੋਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਸਤੂ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਰਮ ਨਾਲ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਦੀ ਓਟ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੀ। ਉਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮਨਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਮਾਇਆ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖੰਡ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।