ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ?” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਾਣ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੁਕਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਉਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।” ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਏ: “ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਥ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਅਚੁਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਹੈ?” ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚਿੰਤਨੀਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਯੋਗਯ ਸੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਨੋਖੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਮੁਦ ਦਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮ-ਯੋਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੀ ਮੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੱਸਾਂਗਾ। ਉਸ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਸਿੱਧੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੈ। ਉਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼।