ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਪੂਛ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਨੰਤ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜਗਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੋਹ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਭੀ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪਦਮਵਾਸਿਨੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭ ਯੁਗ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮਾਇਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ, ਜਿੱਤਣੇ ਜਰੂਰੀ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਮੂੰਹੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸੰਹਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਦ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ! ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਉਸਨੇ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਤਪ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ‘ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਮਾਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਾਰਾਯਣ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹਾਂ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਨਾਰਾਯਣ ਆਪ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।” ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੋਂ ਪਰਮ ਹਨ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁੱਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ! ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।