ਉਚੇ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਬਿਸਤਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਣੇ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀੜੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਅਣਗਿਣਤ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਮਧ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅਤਿ-ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਿਲੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਹੀ ਕਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਥੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੁਧ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਟਾਪੂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਗੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਣਾਵਟ ਰਾਹੀਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਵੀਤ ਅਤੇ ਧਾਤਕੀ ਨਾਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਹਨ। ਉਸ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਯਗਰੋਧ (ਬਰ) ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਲਗਾਅ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਸੋਨਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਚਮਕਦਾਰ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਲੋਕਾ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਇਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪਿਆਲੇ ਵਾਂਗ, ਇਸਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਾਰਾਯਣ, ਅਤੇ ਉਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਸਦੀ ਹੈ।