ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਇਕਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸੀਆਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੀ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤਵਾਂ ਪਹਾੜ ਡੁੰਦੁਭਿਸਵਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਥੇ ਮੁੱਖ ਨਦੀਆਂ ਖਯਾਤੀ ਅਤੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਪਾਓਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸ਼ਾਕਾ ਦੀ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਨੰਦਮਈ ਪਹਾੜ ਅੰਬਿਕੇਯਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਰੀ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਨਦੀਆਂ ਇਖਸ਼ੁਕਾ, ਧੇਨੁਕਾ ਅਤੇ ਗਭਾਸਤੀ ਹਨ। ਇਥੇ ਲੋਕ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼੍ਵੇਤ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਠਿਕਾਣਾ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਚੇ ਟਾਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਚੱਜੇ ਬਿਸਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿੜਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ ਅਤੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਉਚੀ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ। ਉਥੇ ਹਰੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ।