ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਮਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਅਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਇਤਨਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਤੇਜੋਵਤੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਲੱਖਣਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਸੰਯਮਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਸਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਰਾਖਸ਼ਵਤੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਸ਼ੁੱਧਵਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚਾਹੀ ਗਈ ਆਨੰਦ-ਵਸਤੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਗੰਧਵਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਕਾਂਤਿਮਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਯਸ਼ੋਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਗੰਗਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀ। ਇਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਹਨ: ਸੀਤਾ, ਅਲਕਾਨੰਦਾ, ਸੁਚਕਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਨਾਮੀ। ਫਿਰ ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਭਦ੍ਰਸ਼ਵ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਤ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਖੇਤਰ 'ਕੇਤੁਮਾਲਾ' ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ-ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ-ਕੋਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ-ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਸੀਮਾ-ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਨੀਲਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਧ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਸੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਚਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਮੈਰੂ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਵੀ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਈਸਟ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਹਾੜ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੇ ਹਨ। ਜਠਰਾ ਆਦਿ ਪਹਾੜ ਮੈਰੂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਮ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ ਅਤੇ ਬਰਗਦ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਜੀਵਨ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਦਵੀਪ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।