ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਅਤੁੱਟ ਭੇਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਭੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਜੀ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਅਮਰ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ।" ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪਰਲਯ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਨੰਤ, ਅਪਾਰ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੱਤ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੁਗ-ਜੁਗਾਂਤੋਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਟੱਲ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਪਰਗਟ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਪਰਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ। ਉਹ ਅਪਰਗਟ ਤੱਤ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਕਦੇ ਸੰਕੋਚ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬੁੱਧਿ, ਧੈਰਜ, ਸਮਰਨ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਆਤਮਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅੱਗ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਧੁਨੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਵਾਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜਲ ਤੋਂ ਪૃਥਵੀ ਦਾ ਸੰਘਟਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਗੰਧ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ।