ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿਧ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ—ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤਦ ਤਕ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਚੌਕਸ ਰਹੇ।" "ਇੱਕ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੀੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ, ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ—ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਕਰਵਾਏ। ਪਰ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਪਰ, ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਤਨਾ ਕਰਕੇ—ਉਹ ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਿਧ ਪੁਰਸ਼, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ—ਉਹ ਸਭ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਇਹੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦਸ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਧਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੜੀ ਹੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ।