ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ, ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਉਪਾਏ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਫਲ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੰਨ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਜੈਮਿਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਤਾਲਤੀਰਥ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਵਰਨੋਲਾ ਮਹਾਤੀਰਥ ਅਤੇ ਗੌਰੀਤੀਰਥ, ਜੋ ਅਤੁਲ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਬੁਕੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਧਰਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਉੱਚਤਮ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਾਯੁਤੀਰਥ, ਜੋ ਅਤੁਲ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਗਏ। ਯਮਤੀਰਥ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁਣਯੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਵਰਤਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਗਤੀਰਥ, ਸੋਮਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸੂਰਯਤੀਰਥ, ਘਟੋਤਕਚ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਸ਼੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਕਾਪਿਲਾ, ਸੋਮੇਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਤੁਲ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਲਿੰਗ ਮੈਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ, "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਤੀਰਥ, ਵਾਹਨੇਯ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੇਸ਼ਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਸਾਰਸਵਤ, ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ, ਭਦਰਕਰਣ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਗੋਪਰੇਖਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਤੀਰਥ, ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਮਹਾਤੀਰਥ, ਲੋਲਾਰਕ ਉੱਤਰੀ ਤੀਰਥ, ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਪੁਣਯੀ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਉੱਚਤਮ ਤੀਰਥ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭੀ ਭਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। "ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖਿਆ ਲੈ ਲਵੋ," ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਥਾਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਜਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਵਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।