ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਭੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ, ਮਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ "ਓਮ" ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ, ਅਦਵੈਤਤਾ, ਲੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਵੀ, ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਉੱਥੇ, ਇਕ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਮੱਧ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ 'ਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇਖੀ ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮুনি ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਭਵਾ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮੱਧਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੱਧਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਜਨੇਊ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਪੈਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਖੁਦ ਵਿਆਸ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੰਡ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜਿਸਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ—ਉਹ ਜੋ ਪਰਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜਲਦੀ ਵੇਖੀਏ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਧੰਨਵਾਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋਏ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਪੈਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮੱਧਯਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ। ਧੰਨਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ 'ਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਧੰਨਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵੋਗੇ।