ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਮੋਹਕ ਮੁਕੁਟ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਕਿਨ੍ਹਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ—ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਰੂਪ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਜੋਤਿ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨਿ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਸੀ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੋਖ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਹੋ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵੈਭੂ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਕਾਲ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ "ਓਮ" ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ, ਅਦਵੈਤਤਾ—ਕੋਟੀ-ਕੋਟੀ ਕਾਲਾਗਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ; ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਇਸ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਉਥੇ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਹਿ ਕੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਲੈ ਕੇ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲੇ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਨੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਭਵ, ਦੀ ਅਨੇਕਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਅਨੇਕ ਸੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਕੁਝ ਮੂੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਫੈਦ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਪੈਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਲੀਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਾਸ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ—"ਜੋ ਪਰਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ।