ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਕੋਈ ਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ—ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ—ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਥੇ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਆਪ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੋਖ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਓੰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਮੋਖ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਓਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਕੇਵਲ ਓਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲਿੰਗ ਮੋਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖ ਪਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਓੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਸਿਰਜਣ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਓੰਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਆਧਾਰ ਵਾਲਾ ਆਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਜੋਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਓੰਕਾਰੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਾਇ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਓੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਪਰਦੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਏ ਸਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਿੱਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਅਤੇ, ਓਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ—ਇਸ ‘ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਵਿਖੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੋਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਟਲ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।