ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੰਦਗੀ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਕੇਵਲ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਚਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ। ਐਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੇਦਾਰ, ਭਦਰਕਰਨ, ਗਯਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਭਦਰਕਰਨਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ—even ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਨੇਮ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਥੇ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਨਿੱਤ ਸੱਚਾਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਾ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਇਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਖੇਤਰ, ਅਵਿਮੁਕਤ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਥਾਂ ਉਹ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਇੱਥੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅੱਗੇ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ—ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।