ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜ্ঞান ਵਾਲੇ ਮਹਾਸ਼ੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਰਾਗ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰਾਹ ਫੜੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਜ਼ੁ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਨandi ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਇਹ ਰਾਜ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੁਕਸ਼ਮਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਵੀ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਖੋ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਔਖੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ?” ਤਦ ਮਹਿਲਾ-ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਕਾਮਨਾਸ਼ਕ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾ ਤੱਤ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” "ਉੱਚੀ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਮੇਰੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੈਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਪਰ ਜੋ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਧਿਆਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਗਿਆਨ — ਸਾਰੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” "ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਸ਼ਿਵ-ਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਲ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਵੀਰਜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮੱਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਕੇਵਲ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਚਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੇਦਾਰ, ਭਦ੍ਰਕਰਨ, ਗਯਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਕਰਨਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।