ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੌਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾ ਯੋਗੀ, ਸਰਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਭਯਾਨਕ ਸਵਾਮੀ, ਭੀੜਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਸੂਰਜ, ਹਨ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਦੁਆਰਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਾਨਾ ਲਈ ਉੱਚੀ, ਨਿਰੋਲ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰਵ ਰਚਨਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿੱਧਾ ਪਛਾਣਿਆ। ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਰਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ— “ਸਰਵ-ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾ।” ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ— ਉਹ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰਿਆ, ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ— ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਪਾਰਾਸ਼ਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਯੋਗੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂ— ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਉਹ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸਰਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਮੀ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਂਖਯ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਸਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਨਿਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਨੇ, ਬਲਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। “ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਣਨ। ਇਹ ਰਾਜ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜੋ ਸੁਖਮਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ। ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੀ।