ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਪਵਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਲਸ ਨਾਲ ਲੇਟਣ, ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣਗੇ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਗਰਭਾਂ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ (ਦਵਿਜ) ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਤਾ ਘਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਗੇ। ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡਣਗੀਆਂ। ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਗੇ। ਚੋਰ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਗੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਗੇ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਕਰਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ-ਭਰੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਗੇ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਗੇ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦਵਿਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ। ਰਾਜਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਵਿਅਪਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਘੱਟ ਗਿਆਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ। ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸੇਵਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਗਾਵਣਗੇ। ਉਹ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਅਪਣਾਉਣਗੇ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਉਪਜੇਣਗੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਵਣਗੇ। ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਕੀੜੇ, ਚੂਹੇ ਅਤੇ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ। ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਧਰਮ ਕਰਣਗੇ। ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲਣਗੇ, ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿੱਅਕਤਿ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼। ਪਰ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਮੂਲ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਦੋਸ਼ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਦਾਨ—ਇਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੇ। ਜੋ ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।