ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਨੇਊ ਬਣਾਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਡੰਗਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਡਰ-ਭੈ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਾਂ।" ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਰਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਆਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦਤ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਨੂੰ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ।" ਉਹ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਅਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲਯ—ਨਾਲ ਵੀ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਭਾਗਵਾਨ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉਥੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਯੋਗੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਭਯੰਕਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਚੌਂਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬਾ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੀ ਹੋਰ ਰੂਪ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ, ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। "ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।" ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲੋਕ ਪਾਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਗੇ। ਪਰ, ਇਸ ਦੁਆਰਾ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਣ) ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।