ਉਹ ਭਗਵਾਨੀ ਜੋੜੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਵੇੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ‘ਚ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਭ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਭੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਗੀ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ‘ਚ ਲਿਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।” ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। “ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ,” ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ। “ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ,” ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧਨੁਆਨ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਮਕੁਟ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ‘ਚ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵੈਜਯੰਤ ਮਾਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਜੋਂ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਰਦੋਸ਼, ਹਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਪਮਨਯੂ ਕੋਲ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਂਭਾਗ ਹਰੀ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅੱਜ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।