ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਉਹਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਹਾਸੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੈਰਵ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀ ਹਰਾ, ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮੂਲ ਕਰਤਾ, ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਦੇਵਤਾ, ਉਹੀ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਖੱਪਰਧਾਰੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਡੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਥੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪੁਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਮਾਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਭੀ ਅਟਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਸਾਧੂ ਜਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ।" ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਮਾਊਂਟ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੋਮ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਧਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਵਿਖਰ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖ-ਚੰਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਨਾਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਮੁਖ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਖੇਡ, ਸਾਧੂ ਜਨਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ।