ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਜਿਹਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਖ਼ੁਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਤਦ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਧਨ-ਭਾਗੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਦ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਦੇਖਾਂਗਾ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਥੇ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ। ਇਥੇ, ਜੋ ਤਪਸੀ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ ਜਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਘਿਰਾਓ ਵਿੱਚ। ਇਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ‘ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ’ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਰਚਨਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੌਕਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਉੱਚਤਮ ਫਲਦਾਇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਉਪਯੋਗੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਿਖਾਇਆ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਹੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਯਨ ਦੇ ਮੁਖੋਂ, ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਦ्वਿਤੀਯ ਯੋਗ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਯੋਗ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਭੀੜਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਪ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਕੇਵਲ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਖੋਜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਖੋਜਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਤਮ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।