ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਜੋ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਭਾਲਾ ਘੁੰਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਚ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਕ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸੂਤ੍ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਅਨੁਰਾ। ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਦਗੋਲਾ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਭਜਮਾਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਮੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਸ਼ਕਤ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਕismet ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਜਿਤ, ਜੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ। ਉਪਮੰਗੁ, ਮੰਗੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮਾਥਿਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵ, ਸੁਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਗਵੇਸ਼ਣ; ਕੁਕੁਰ, ਭਜਮਾਨਾ, ਸ਼ੁਚਿ ਅਤੇ ਕੰਬਲਾਬਰ੍ਹਿਸ਼; ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਪੁਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਲੋਮਕਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ। ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ 'ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਥਾਣੁ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕੁੰਆਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਸ ਪਿਆਰੀ, ਘੁੰਮਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰ ਸੰਕੋਚੀ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਜਨਮੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ-ਨਾਸਕ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਦੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਬਾਹੁ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸੁਸ਼ੇਣ, ਵੀਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸੁਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰਵਾਹਨ। ਪੁਨਰਵਸੁ, ਆਭਿਜਿਤ ਅਤੇ ਸੰਭਭੂਵ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਪਾਸਨਾ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਸੰਮਾਨਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।