ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਰਾਹਾਰ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸੀ ਵਿਖੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕਣਵਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ੍ਵਾਤੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਦਗੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੈਤਰਰਥੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪૃਥੁਜਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪૃਥੁਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੁਸ਼ਰਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਪૃਥੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰਥ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤੀ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਸਤ ਸੀ। ਸਮਸਤ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮੰਤੁ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਨਲ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ। ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਤਰਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰ੍ਹਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜੈਮੁਤੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਥੋਂ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗੁ ਤਪਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਥਾਨ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਓਹਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ‘‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦਿਓ।’’ ਉਸਨੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਣੀ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ‘‘ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।’’ ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਥੇ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਜੋ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸੂਤ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਅਨੁਰਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁੰਦਗੋਲ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਪੜਾਅ ਤੇ ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਦੀ ਗਈ।