ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਣ੍ਵ ਦੇਖਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਪਰ ਕਣ੍ਵ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਗੇ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੋਮਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸਨ। 'ਮੈਂ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਫ਼ਸੋਸ!' ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੁੜ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਰਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਣ੍ਵ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਇਜਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ, ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸਵਾਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਦਗੁ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੈਤਰਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਾਬਿੰਦੁ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੁਜਯਾ ਜਨਮਿਆ। ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਿਥੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਜਨਮਿਆ; ਵਿਦਰਭਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾ। ਧ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਸੰਸਤਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮੰਤੁ ਸੀ; ਸੁਮੰਤੁ ਤੋਂ ਅਨਲਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀਤਰਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ਼ਾਰਹਾ। ਜੈਮੁਤੀ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ਕ। ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ। ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ, ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਹਿਰਣਯਗर्भ ਦੀ ਸਹਚਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। "ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ!" ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਕ ਵਧੀਕ, ਵੈਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।