ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਰਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਾਲਵੰਗ੍ਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਧੂ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਧਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਲੰਮਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਖਦਾਈ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਯੌਵਨਤਾ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, "ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਰਹੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕਨ੍ਵ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੀਵਿਆਂ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਇਹੀ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਲਿੰਦੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਫਿਰਿਆ। ਅਖੀਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਹੇਮਕੁਟ ਨਾਮਕ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਅਰਥ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ?" "ਕਨ੍ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ।" "ਕਨ੍ਵ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਛਿਨ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੋਮਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲ ਬੜੇ ਨਰਮ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲਿਆ," ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।