ਵਿਜੈ ਦੇ ਮੂਰਤ, ਅਨੇਕਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਅਣਮਾਪ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕੀ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਣਿਆ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਹਰੀ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਤਰੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੱਚ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ, ਭਾਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਉਤਰੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੇਵਲ ਉਸੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮਾਪਦੰਡ ਉਹ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਦੁਨੀਆ ਉਸੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ। ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਕ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਰਾਖ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲੀ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਮੀਨ ਮੰਗੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।