ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਜਾਣ। ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?" ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਮ ਜੋ ਵੇਦ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਭ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਨਰਕਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬਲਿਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚਾਂਗੇ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਸਭ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ। ਜਟਾਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਪਸਰਾ-ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਰ ਅਜੇਤੁ ਹਰਾ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਬਲਵਾਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ। ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਨਾਇਕ, ਮੇਘਵਾਹਾ, ਸੋਮਨੰਦੀ—ਇਹ ਵੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਅਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਭੈਰਵ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਭੈਰਵ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਰਣ ਲਈ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਜਨਮੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੇਲ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਨੇ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ দেবਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਇਆ। ਭੈਰਵ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।