ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਫਿਰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਓ।" ਇਉਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਈ। ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਇੱਕ ਨੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਲੋਕਿਕ ਸ্তুਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ। ਇੱਥੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਮ ਜੋ ਵੇਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਾਰੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਰਕਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਨੰਦੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚਾਂਗੇ।" ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਮੋਹਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਏ। ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਧਾਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਿਖਸ਼ਾ ਮੰਗੀ। ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਪਰ ਅਜਿੱਤਯ, ਹਰਾ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਬਲਦ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਨਾਇਕ, ਮੇਘਵਾਹਾ, ਸੋਮਨੰਦੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗੁਮਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਕੁਰਾਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਭੈਰਵ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਭੈਰਵ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਆਖਿਰ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।