କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତ୍ଵାଂ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ତାତ ପ୍ରସୀଦତି ଚ ଶଙ୍କରଃ

ପିତା, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଶଙ୍କର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।

ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଇଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵୀଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍

ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି, ସେ ପୁଣି କହିଲେ।

ଜ୍ଞାନଂ ଚୈଵାତ୍ମନୋ ଯୋଗଂ ସାଧନାନି ପ୍ରଚକ୍ଷ୍ଵ ମେ

ମୋତେ ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ, ଯୋଗ ଓ ସାଧନା ବିଷୟରେ କୁହ।

ଯଥାଵଦ୍ ଵ୍ଯାଜହାରେଶାସାଧନାନିଚ ଵିସ୍ତରାତ୍

ସେ ଭଲଭାବରେ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ କହିଦେଲେ।

ଲୋକମାତୁଃ ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଯୋଗାସକ୍ତୋ ଽଭଵତ୍ପୁନଃ

ଲୋକମାତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ସେ ପୁଣି ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ।

ନିଯୋଗାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସାଧ୍ଵୀଂ ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ସଂନିଧୌ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ସେ ସତୀ ନାରୀ—

ଶିଵସ୍ଯ ସଂନିଧୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ସୁଚିସ୍ତଦ୍ଭାଵଭାଵିତଃ

ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନେ, ଭକ୍ତି ସହିତ, ସୁଧ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସେ ତାହାର ଭାବରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକନ୍ଦେଵ୍ଯାଃ ସ୍ଥାନମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।

ଦେଵ୍ଯାଃ ସମାହିତମନାଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଦେବୀଙ୍କୁ ମନ ଲଗାଇ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାର୍ଽକମଣ୍ଡଲଗତାଂ ସଂଭାଵ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍

ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ।

ସଂସ୍ମରନ୍ ପରମଂ ଭାଵଂ ଦେଵ୍ଯା ମାହେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍

ଦେବୀଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାହେଶ୍ୱର ଭାବକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ।

ସୋ ଽନ୍ତକାଲେ ସ୍ମୃତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାପରଂ ବ୍ରହ୍ମାଧିଗଚ୍ଛତି

ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସ୍ମୃତି ପାଇଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ପୂର୍ଵସଂସ୍କାରମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାମଵାପ୍ଯ ସଃ

ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସଂସ୍କାରର ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ଅଧିଗମନ କରେ।

ଶାନ୍ତଃ ସର୍ଵଗାତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶିଵସାଯୁଜ୍ଯମାନପ୍ନୁଯାତ୍

ସେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପି ହୋଇ, ଶିବଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ପୂତନାଦିକୃତୈର୍ଦେଷୈର୍ଗ୍ରହଦୋଷୈଶ୍ଚ ମୁଚ୍ଯତେ

ପୂତନା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କରିଥିବା ଦୋଷ ଏବଂ ଗ୍ରହଦୋଷରୁ ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

ଶ୍ରୀକାମଃ ପାର୍ଵତୀଂ ଦେଵୀଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ

ଶ୍ରୀ ଲାଭ ପାଇବାକୁ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ,

ଲଭତେ ମହତୀଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ମହାଦେଵପ୍ରସାଦତଃ

ମହାଦେବଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଏ।

ସର୍ଵପାପାନୋଦାର୍ଥଂ ଦେଵ୍ଯା ନାମ ସହସ୍ତ୍ରକମ୍

ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଦେବୀଙ୍କର ହଜାରଟି ନାମ—

ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଜାସର୍ଗଂ ଭୃଗ୍ଵାଦୀନାଂ ନିବୋଧତ

ଏହା ପରେ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆରମ୍ଭ କରି ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ଦେଵୌ ଧାତାଵିଧାତାରୌ ମେରୋର୍ଜାମାତରୌ ତଥା

ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃ ଦୁଇ ଦେବତା, ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତଙ୍କର ଜାମାତାମାନେ,

ଧାତାଵିଧାତ୍ରୋସ୍ତେ ଭାର୍ଯେ ତଯୋର୍ଜାତୌ ସୁତାଵୁଭୌ

ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ତଥା ଵେଦଶିରା ନାମ ପ୍ରାଣସ୍ଯ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ ସୁତଃ

ଏଭଳି, ପ୍ରାଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ବେଦଶିରା ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

କନ୍ଯାଚତୁଷ୍ଟଯଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍

ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଚାରିଜଣ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଵିରଜାଃ ପର୍ଵଶ୍ଚୈଵ ପୌର୍ଣମାସସ୍ଯ ତୌ ସୁତୌ

ବିରଜା ଓ ପର୍ବ, ପୌର୍ଣ୍ଣମାସଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ।

କର୍ଦମଂ ଚ ଵରୀଯାଂସଂ ସହିଷ୍ଣୁଂ ମୁନିସତ୍ତମମ୍

କର୍ଦ୍ଦମ, ବରୀୟାନ୍ ଓ ସହିଷ୍ଣୁ—ଏମାନେ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଅନସୂଯା ତଥୈଵାତ୍ରେର୍ଜଜ୍ଞେ ପୁତ୍ରାନକଲ୍ପଷାନ୍

ଏଭଳି, ଅନସୂୟା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୋଷରହିତ ପୁଅମାନେକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ସ୍ମୃତିଶ୍ଚାଙ୍ଗିରସଃ ପୁତ୍ରୀର୍ଜଜ୍ଞେ ଲକ୍ଷଣସଂଯୁତାଃ

ଏବଂ ସ୍ମୃତି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ପ୍ରୀତ୍ଯାଂ ପୁଲସ୍ତ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଦତ୍ତାତ୍ରିମସୃଜତ୍ ପ୍ରଭୁଃ

ପ୍ରୀତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ଦତ୍ତାତ୍ରିମାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।