କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଲୋକାନ୍ ଦହତି ଦୀପ୍ତାତ୍ମା ରୁଦ୍ରତେଜୋଵିଜୄମ୍ଭିତଃ

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ତାହା ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦହିଯାଏ।

ଅଧସ୍ତାତ୍ ପୃଥିଵୀଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଦିଵମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଦହିଷ୍ଯତି

ତଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଦହିଦେଇ, ସେ ଉପରେ ଦିଗନ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଦହିବ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଶିଖାସ୍ତସ୍ଯ ଵହ୍ନେଃ ସଂଵର୍ତକସ୍ଯ ତୁ

ସେଇ ସଂହାର ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ ତାପରେ ଉପରକୁ ଉଠିଯାନ୍ତି।

ତଦା ଦହତ୍ଯସୌ ଦୀପ୍ତଃ କାଲରୁଦ୍ରପ୍ରଚୋଦିତଃ

ସେଇ ସମୟରେ, କାଳରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ସେ ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତକୁ ଦହିଯାଏ।

ଦହେଦଶେଷଂ କାଲାଗ୍ନିଃ କାଲୋ ଵିଶ୍ଵତନୁଃ ସ୍ଵଯମ୍

କାଳାଗ୍ନି, ନିଜେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ହୋଇ, ସମସ୍ତକୁ ଅବଶେଷ ରହିବା ଛାଡ଼ି ଦହିଦେଉଛନ୍ତି।

ଅଯୋଗୁଡନିଭଂ ସର୍ଵଂ ତଦା ଚୈକଂ ପ୍ରକାଶତେ

ତାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଲୋହାର ଗୁଡିକୁ ମନେପଡ଼େ, ଏକାଟିଆ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଘୋରାଃ ସଂଵର୍ତକା ଘନାଃ

ସେଇ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ସଂହାର ମେଘମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଧୂମ୍ରଵର୍ଣାସ୍ତଥା କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ପୀତାଃ ପଯୋଧରାଃ

କିଛି ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, କିଛି ପୀତବର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ମେଘମାନେ ଅନେକ ରଙ୍ଗର।

ଶଙ୍ଖକୁନ୍ଦନିଭାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଜାତ୍ଯଞ୍ଜନନିଭାଃ ପରେ

କିଛି ଶଂଖ କିମ୍ବା ଦୋଳିକୁ ମନେପଡ଼େ, ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କାଜଳ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରଚାପନିଭାଃ କେଚିଦୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଘନା ଦିଵି

କିଛି ମେଘ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।

ବହୂରୂପା ଘୋରୂପା ଘୋରସ୍ଵରନିନାଦିନଃ

ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର, ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଓ ଭୟଭୀତ କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜନ୍ତି।

ସପ୍ତଧା ସଂଵୃତାତ୍ମାନସ୍ତମଗ୍ନିଂ ଶମଯନ୍ତ୍ଯୁତ

ସାତିଟି ପରତାରେ ଆତ୍ମାକୁ ଢାକି ରଖିଥିବା ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଅଗ୍ନିକୁ ନିର୍ବାପନ କରନ୍ତି।

ସୁଘୋରମଶିଵଂ ସର୍ଵଂ ନାଶଯନ୍ତି ଚ ପାଵକମ୍

ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଅଶୁଭ ଓ ସବୁକିଛି ଭସ୍ମ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦିଅନ୍ତି।

ଅଦ୍ଭିସ୍ତେଜୋଭିଭୂତତ୍ଵାତ୍ ତଦାଗ୍ନିଃ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯପଃ

ପାଣି ଅଗ୍ନିକୁ ଦମନ କରିଥିବାରୁ, ସେ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ପାଣି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ପ୍ଲାଵଯନ୍ତୋ ଽଥ ଭୁଵନଂ ମହାଜଲପରିସ୍ତ୍ରଵୈଃ

ତାପରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଡୁବାଇଦିଅନ୍ତି।

ଅତ୍ଯନ୍ତସଲିଲୌଘୈଶ୍ଚ ଵେଲା ଇଵ ମହୋଦଧିଃ

ଏବଂ ଅତିରିକ୍ତ ଜଳର ଧାରା ସହିତ, ଏହା ବଡ଼ ସାଗରର ତଟବନ୍ଧ ଭଳି ହୁଏ।

ପୁନଃ ପତତି ତଦ୍ ଭୂମୌ ପୂର୍ଯନ୍ତେ ତେନ ଚାର୍ଣଵାଃ

ପୁଣି ଏହି ଜଳ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵିଲୀଯନ୍ତେ ମହୀ ଚାପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି

ପାହାଡ଼ମାନେ ଗଳିଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପାଣି ଭିତରକୁ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ।

ଯୋଗନିନ୍ଦ୍ରାଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଶେତେ ଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ଦେବତା ପ୍ରଜାପତି ଶୋଇଥାନ୍ତି।

ଵାରାହୋ ଵର୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଯସ୍ଯ ଵିସ୍ତାର ଈରିତଃ

ଯେଉଁ ବାରାହ ଯୁଗ ଘଟେ, ତାହାର ବିସ୍ତାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।

କଥିତା ହି ପୁରାଣେଷୁ ମୁନିଭିଃ କାଲଚିନ୍ତକୈଃ

ଏହି କଥା ପୁରାତନ ଗ୍ରନ୍ଥମାନେ ଏବଂ ସମୟ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି।

ତାମସେଷୁ ହରସ୍ଯୋକ୍ତଂ ରାଜସେଷୁ ପ୍ରଜାପତେଃ

ତାମସ ଯୁଗମାନେ ହରଙ୍କ ବିଷୟରେ, ରାଜସ ଯୁଗମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ବିଷୟରେ କହାଯାଏ।

ଅନ୍ଯେ ଚ ସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ କଲ୍ପା ମମ ତେଷୁ ପରିଗ୍ରହଃ

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଲ୍ପମାନେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ଅଛି।

ଆରାଧ୍ଯ ଗିରିଶଂ ମାଂ ଚ ଯାନ୍ତି ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଗିରିଶ ଓ ମୋତେ ଉପାସନା କରି, ସେମାନେ ସେହି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଏକାର୍ଣଵେ ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଵ୍ରଜାମି ତୁ

ଏହି ଜଗତ ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ହେବାବେଳେ, ମୁଁ ଯୋଗ ନିଦ୍ରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ଜନଲୋକେ ଵର୍ତମାନାସ୍ତପସା ଯୋଗଚକ୍ଷୁଷା

ଜନଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା—

ସହସ୍ରଚରଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସହସ୍ରାଂଶୁଃ ସହସ୍ରଦୃକ୍

ସେ ହଜାର ପାଦ, ମହିମାମୟ, ହଜାର କିରଣ ଓ ହଜାର ଚକ୍ଷୁଅଳି।

ପ୍ରୋକ୍ଷଣୀ ଚ ଶ୍ରୁଵଶ୍ଚୈଵ ସୋମୋ ଘୃତମଥାସ୍ମ୍ଯହମ୍

ମୁଁ ହେଉଛି ଅଞ୍ଜଳି, ଚମଚ, ସୋମ ଓ ଘିଅ ମଧ୍ୟ।

ଵେଦୋ ଵେଦ୍ଯଂ ପ୍ରଭୁର୍ଗୋପ୍ତା ଗୋପତିର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁଖମ୍

ମୁଁ ବେଦ, ବେଦର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷକ, ଗୋପାଳକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖ।