କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଖଂ ସମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିର୍ଦହନ୍ତୋ ଵସୁଂଧରାମ୍

ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ରହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାପରେ ଜଳାଇଦେଉଛନ୍ତି।

ସାଦ୍ରିନଦ୍ଯର୍ଣଵଦ୍ଵୀପା ନିସ୍ନେହା ସମପଦ୍ଯତ

ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।

ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଲଗ୍ନାଭିସ୍ତିର୍ଯକ୍ ଚୈଵ ସମାଵୃତମ୍

ତଳେ, ଉପରେ ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ, ସେଇ କିରଣମାନେ ସବୁଠି ଢାକି ରହିଛି।

ଏକତ୍ଵମୁପଯାତାନାମେକଜ୍ଵାଲଂ ଭଵତ୍ଯୁତ

ଏମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଚତୁର୍ଲୋକମିଦଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଦହତ୍ଯାତ୍ମତେଜସା

ଏହି ସମସ୍ତ ଚାରିପ୍ରକାର ଜଗତ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିଯାଏ।

ନିର୍ଵୃକ୍ଷା ନିସ୍ତୃଣା ଭୂମିଃ କୂର୍ମପୃଷ୍ଠା ପ୍ରକାଶତେ

ଗଛ ଓ ଘାସ ଶୂନ୍ୟ ଭୂମି, କୂର୍ମର ପିଠି ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

ସର୍ଵମେଵ ତଦର୍ଚିର୍ଭିଃ ପୂର୍ଣଂ ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯତେ ପୁନଃ

ସେଇ ଅଗ୍ନିଶିଖାମାନେ ସମସ୍ତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପୁଣିଥରେ ତିବ୍ର ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଉଠେ।

ତତସ୍ତାନି ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ଭୂମିତ୍ଵମୁପଯାନ୍ତି ଚ

ତାପରେ ସେସବୁ ବିଲୀନ ହୋଇ, ପୁଣି ଭୂମିର ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି।

ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଭସ୍ମସାତ୍ କୃତ୍ଵା ସପ୍ତାତ୍ମା ପାଵକଃ ପ୍ରଭୁଃ

ସେ ସପ୍ତ ଆତ୍ମା ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତକୁ ଭସ୍ମ କରି ରହିଯାନ୍ତି।

ପିବନ୍ନପଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଽଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀମାଶ୍ରିତୋ ଜ୍ଵଲନ୍

ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରହିଥିବା ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳକୁ ପିଇଯାଏ।

ଲୋକାନ୍ ଦହତି ଦୀପ୍ତାତ୍ମା ରୁଦ୍ରତେଜୋଵିଜୄମ୍ଭିତଃ

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ତାହା ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦହିଯାଏ।

ଅଧସ୍ତାତ୍ ପୃଥିଵୀଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଦିଵମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଦହିଷ୍ଯତି

ତଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଦହିଦେଇ, ସେ ଉପରେ ଦିଗନ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଦହିବ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଶିଖାସ୍ତସ୍ଯ ଵହ୍ନେଃ ସଂଵର୍ତକସ୍ଯ ତୁ

ସେଇ ସଂହାର ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ ତାପରେ ଉପରକୁ ଉଠିଯାନ୍ତି।

ତଦା ଦହତ୍ଯସୌ ଦୀପ୍ତଃ କାଲରୁଦ୍ରପ୍ରଚୋଦିତଃ

ସେଇ ସମୟରେ, କାଳରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ସେ ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତକୁ ଦହିଯାଏ।

ଦହେଦଶେଷଂ କାଲାଗ୍ନିଃ କାଲୋ ଵିଶ୍ଵତନୁଃ ସ୍ଵଯମ୍

କାଳାଗ୍ନି, ନିଜେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ହୋଇ, ସମସ୍ତକୁ ଅବଶେଷ ରହିବା ଛାଡ଼ି ଦହିଦେଉଛନ୍ତି।

ଅଯୋଗୁଡନିଭଂ ସର୍ଵଂ ତଦା ଚୈକଂ ପ୍ରକାଶତେ

ତାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଲୋହାର ଗୁଡିକୁ ମନେପଡ଼େ, ଏକାଟିଆ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଘୋରାଃ ସଂଵର୍ତକା ଘନାଃ

ସେଇ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ସଂହାର ମେଘମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଧୂମ୍ରଵର୍ଣାସ୍ତଥା କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ପୀତାଃ ପଯୋଧରାଃ

କିଛି ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, କିଛି ପୀତବର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ମେଘମାନେ ଅନେକ ରଙ୍ଗର।

ଶଙ୍ଖକୁନ୍ଦନିଭାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଜାତ୍ଯଞ୍ଜନନିଭାଃ ପରେ

କିଛି ଶଂଖ କିମ୍ବା ଦୋଳିକୁ ମନେପଡ଼େ, ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କାଜଳ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରଚାପନିଭାଃ କେଚିଦୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଘନା ଦିଵି

କିଛି ମେଘ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।

ବହୂରୂପା ଘୋରୂପା ଘୋରସ୍ଵରନିନାଦିନଃ

ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର, ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଓ ଭୟଭୀତ କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜନ୍ତି।

ସପ୍ତଧା ସଂଵୃତାତ୍ମାନସ୍ତମଗ୍ନିଂ ଶମଯନ୍ତ୍ଯୁତ

ସାତିଟି ପରତାରେ ଆତ୍ମାକୁ ଢାକି ରଖିଥିବା ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଅଗ୍ନିକୁ ନିର୍ବାପନ କରନ୍ତି।

ସୁଘୋରମଶିଵଂ ସର୍ଵଂ ନାଶଯନ୍ତି ଚ ପାଵକମ୍

ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଅଶୁଭ ଓ ସବୁକିଛି ଭସ୍ମ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦିଅନ୍ତି।

ଅଦ୍ଭିସ୍ତେଜୋଭିଭୂତତ୍ଵାତ୍ ତଦାଗ୍ନିଃ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯପଃ

ପାଣି ଅଗ୍ନିକୁ ଦମନ କରିଥିବାରୁ, ସେ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ପାଣି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ପ୍ଲାଵଯନ୍ତୋ ଽଥ ଭୁଵନଂ ମହାଜଲପରିସ୍ତ୍ରଵୈଃ

ତାପରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଡୁବାଇଦିଅନ୍ତି।

ଅତ୍ଯନ୍ତସଲିଲୌଘୈଶ୍ଚ ଵେଲା ଇଵ ମହୋଦଧିଃ

ଏବଂ ଅତିରିକ୍ତ ଜଳର ଧାରା ସହିତ, ଏହା ବଡ଼ ସାଗରର ତଟବନ୍ଧ ଭଳି ହୁଏ।

ପୁନଃ ପତତି ତଦ୍ ଭୂମୌ ପୂର୍ଯନ୍ତେ ତେନ ଚାର୍ଣଵାଃ

ପୁଣି ଏହି ଜଳ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵିଲୀଯନ୍ତେ ମହୀ ଚାପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି

ପାହାଡ଼ମାନେ ଗଳିଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପାଣି ଭିତରକୁ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ।

ଯୋଗନିନ୍ଦ୍ରାଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଶେତେ ଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ଦେବତା ପ୍ରଜାପତି ଶୋଇଥାନ୍ତି।