କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂପନ୍ନସ୍ତେଜସା ଭାସଯନ୍ ଦିଶଃ

ସେ ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଶିଲାଦଂ ତାତ ତାତେତି ପ୍ରାହ ନନ୍ଦୀ ପୁନଃ ପୁନଃ

ନନ୍ଦୀ ପୁନିପୁନି 'ପିତା! ପିତା!' ବୋଲି ଶିଳାଦଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ।

ମୁନିଭ୍ଯୋ ଦର୍ଶଯାମାସ ଯେ ତଦାଶ୍ରମଵାସିନଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।

ଉପନୀଯ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦମଧ୍ଯାପଯତ୍ ସୁତମ୍

ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଉପନୟନ କରି, ସେ ପୁଅକୁ ବେଦ ପଢ଼ାଇଲେ।

ଚକ୍ରେ ମହେଶ୍ଵରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜେଷ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୁମିତି ପ୍ରଭୁମ୍

ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବି'।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ମହେଶାସକ୍ତମାନସଃ

ମନ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲଗାଇ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ନିତ୍ୟ ଜପ କରୁଥିଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ସାମ୍ବଃ ସଗଣୋ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ ସହିତ ଆସି, 'ମୁଁ ଦାତା' ବୋଲି କହିଲେ।

ତାଵଦାଯୁର୍ମହାଦେଵ ଦେହୀତି ଵରମୀଶ୍ଵର

'ହେ ମହାଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଜିଏତିକି ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ,' ବୋଲି ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଜଜାପ କୋଟିଂ ଭଗଵାନ୍ ଭୂଯସ୍ତଦ୍ଗତମାନସଃ

ମନ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ଭଗବାନ୍ କୋଟିଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ପ୍ରାହ ଭୂତଗଣୈର୍ଵୃତଃ

ସେ ଆସି, ଭୂତମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିବାବେଳେ, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦାନଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।'

ତଥାସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯାହ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଦେଵୋ ଽପ୍ଯନ୍ତରଧୀଯତ

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ— 'ଏହିପରି ହେଉ,' ଏବଂ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ପ୍ରାହ ଭୂତଗଣୈର୍ଵୃତଃ

ସେ ଆସି, ଭୂତମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିବାବେଳେ, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦାନଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଭଗଵାନାହ ନ ଜପ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ

ଏହିପରି କୁହିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଏହା ପୁନିଥରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ମହାଗଣପତିର୍ଦେଵ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମହେଶ୍ଵରଃ

'ଦେବୀଙ୍କର ପୁଅ ଭାଇ, ତୁମେ ମହାଗଣପତି ହେଉ।'

ସର୍ଵଲୋକାଧିପଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ମଦ୍ବଲାନ୍ଵିତଃ

'ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରୀମାନ୍, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବ।'

ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵସ୍ଥାଯୀ ତତୋ ଯାସ୍ଯସି ମତ୍ପଦମ୍

'ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ଟ ହେବାବେଳେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।'

ଅଭିଷେକେଣ ଯୁକ୍ତେନ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରମଯୋଜଯତ୍

ଯଥାଯଥ ଅଭିଷେକ କରି, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।

ମରୁତାଂ ଚ ଶୁଭାଂ କନ୍ଯାଂ ସୁଯଶେତି ଚ ଵିଶ୍ରୁତାମ୍

ମରୁତମାନଙ୍କୁ ସେ ଏକ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା, ସୁୟଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେଇଥିଲେ।

ଯତ୍ର ତତ୍ର ମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେଠାରେ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ନାମ୍ନା ପଞ୍ଚନଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍

ଏହାର ନାମ ପଞ୍ଚନଦ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।

ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଆତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ।

ମହାଭୈରଵମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍

ଏହାକୁ ମହାଭୈରବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ମହାପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।

ସର୍ଵପାପହରା ପୁଣ୍ଯା ସ୍ଵଯମେଵ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରଜା

ଏହା ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ନିଜେ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କର କନ୍ୟା।

ଯତ୍ର ଦେଵାଦିଦେଵେନ ଚକ୍ରାର୍ଥଂ ପୂଜିତୋ ଭଵଃ

ଏଠି, ଭବଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଚକ୍ର ପାଇଁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

ମୃତସ୍ତତ୍ରାପି ନିଯମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଏଠି ଯଥାବିଧି ନିୟମ ମାନି ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ଯତ୍ର ମାହେଶ୍ଵରା ଧର୍ମା ମୁନିଭିଃ ସଂପ୍ରଵର୍ତିତାଃ

ଏଠି, ମୁନିମାନେ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଧର୍ମ ପ୍ରଚଳିତ କରିଥିଲେ।

ପରିତ୍ଯଜତି ଯଃ ପ୍ରାଣାନ୍ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ତ୍ଯଜେତ୍ ପ୍ରାଣାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶାଶ୍ଵତାନ୍

ସେଠାକୁ ଯାଇ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ମଣିଷ ଚିରକାଳର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ତୀର୍ଥ ଵରେ ଗୋସହସ୍ରଫଲଂ ଲଭେତ୍

ସେଠାରେ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ମିଳେ।