କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରୋଵାଚ ଵାଯୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ପୁରାଣଂ ବ୍ରହ୍ମଭାଷିତମ୍

ବାୟୁ ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ପୁରାତନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରାଣ କହିଥିଲେ।

ରମତେ ଽଧ୍ଯାପି ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରମଥୈଃ ପରିଵାରିତଃ

ଏଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ରହି ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଜାଯତେ

ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ଯତ୍ର ନନ୍ଦୀ ମହାଗଣଃ

ସେଠାରେ ମହାଗଣ ନନ୍ଦୀ ନିତ୍ୟ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ।

ଦଦାଵାତ୍ମସମାନତ୍ଵଂ ମୃତ୍ଯୁଵଞ୍ଚନମେଵ ଚ

ସେ ନିଜ ପରି ସମାନତା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବା ଶକ୍ତି ଦାନ କଲେ।

ଆରାଧଯନ୍ମହାଦେଵଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ପୁଅ ଲାଗି ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଶର୍ଵଃ ସୋମୋ ଗଣଵୃତୋ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯଭାଷତ

ଶର୍ବ, ସୋମ ଓ ଗଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, 'ମୁଁ ଦାତା' ବୋଲି କହିଲେ।

ଅଯୋନିଜଂ ମୃତ୍ଯୁହୀନଂ ଦେହି ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଵଯା ସମମ୍

ମୋତେ ଏମିତି ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ପରି ସମାନ।

ପଶ୍ଯତସ୍ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରର୍ଷେରନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ହରଃ

ସେ ଋଷି ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ହରା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଚକର୍ଷ ଲାଙ୍ଗଲେନୋର୍ଵୋଂ ଭିତ୍ତ୍ଵାଦୃଶ୍ଯତ ଶୋଭନଃ

ସେ ଲାଙ୍ଗଳରେ ଭୂମିକୁ ଚେରି, ଭାଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ଦେଖାଦେଲା।

ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂପନ୍ନସ୍ତେଜସା ଭାସଯନ୍ ଦିଶଃ

ସେ ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଶିଲାଦଂ ତାତ ତାତେତି ପ୍ରାହ ନନ୍ଦୀ ପୁନଃ ପୁନଃ

ନନ୍ଦୀ ପୁନିପୁନି 'ପିତା! ପିତା!' ବୋଲି ଶିଳାଦଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ।

ମୁନିଭ୍ଯୋ ଦର୍ଶଯାମାସ ଯେ ତଦାଶ୍ରମଵାସିନଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।

ଉପନୀଯ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦମଧ୍ଯାପଯତ୍ ସୁତମ୍

ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଉପନୟନ କରି, ସେ ପୁଅକୁ ବେଦ ପଢ଼ାଇଲେ।

ଚକ୍ରେ ମହେଶ୍ଵରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜେଷ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୁମିତି ପ୍ରଭୁମ୍

ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବି'।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ମହେଶାସକ୍ତମାନସଃ

ମନ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲଗାଇ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ନିତ୍ୟ ଜପ କରୁଥିଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ସାମ୍ବଃ ସଗଣୋ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ ସହିତ ଆସି, 'ମୁଁ ଦାତା' ବୋଲି କହିଲେ।

ତାଵଦାଯୁର୍ମହାଦେଵ ଦେହୀତି ଵରମୀଶ୍ଵର

'ହେ ମହାଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଜିଏତିକି ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ,' ବୋଲି ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଜଜାପ କୋଟିଂ ଭଗଵାନ୍ ଭୂଯସ୍ତଦ୍ଗତମାନସଃ

ମନ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ଭଗବାନ୍ କୋଟିଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ପ୍ରାହ ଭୂତଗଣୈର୍ଵୃତଃ

ସେ ଆସି, ଭୂତମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିବାବେଳେ, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦାନଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।'

ତଥାସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯାହ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଦେଵୋ ଽପ୍ଯନ୍ତରଧୀଯତ

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ— 'ଏହିପରି ହେଉ,' ଏବଂ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ପ୍ରାହ ଭୂତଗଣୈର୍ଵୃତଃ

ସେ ଆସି, ଭୂତମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିବାବେଳେ, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦାନଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଭଗଵାନାହ ନ ଜପ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ

ଏହିପରି କୁହିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଏହା ପୁନିଥରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ମହାଗଣପତିର୍ଦେଵ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମହେଶ୍ଵରଃ

'ଦେବୀଙ୍କର ପୁଅ ଭାଇ, ତୁମେ ମହାଗଣପତି ହେଉ।'

ସର୍ଵଲୋକାଧିପଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ମଦ୍ବଲାନ୍ଵିତଃ

'ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରୀମାନ୍, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବ।'

ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵସ୍ଥାଯୀ ତତୋ ଯାସ୍ଯସି ମତ୍ପଦମ୍

'ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ଟ ହେବାବେଳେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।'

ଅଭିଷେକେଣ ଯୁକ୍ତେନ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରମଯୋଜଯତ୍

ଯଥାଯଥ ଅଭିଷେକ କରି, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।

ମରୁତାଂ ଚ ଶୁଭାଂ କନ୍ଯାଂ ସୁଯଶେତି ଚ ଵିଶ୍ରୁତାମ୍

ମରୁତମାନଙ୍କୁ ସେ ଏକ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା, ସୁୟଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେଇଥିଲେ।

ଯତ୍ର ତତ୍ର ମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେଠାରେ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।