କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଭୃଗଵୋ ଽଙ୍ଗିରସଃ ପୂର୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍

ପୁରୁଣା ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମଚ୍ଯୁତମ୍

ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

କେନୋପାଯେନ ପଶ୍ଯାମୋ ବ୍ରୂହି ଦେଵନମସ୍କୃତମ୍

କେଉଁ ଉପାୟରେ ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବୁ? ଆମକୁ କହ।

ଦେଶଂ ଚ ଵଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଶେ ଚରିଷ୍ଯଥ

ମୁଁ ତୁମମାନେ କେଉଁ ଦେଶରେ ବସିବେ, ସେଇ ଦେଶ ବିଷୟରେ କହିଦେବି।

ଯତ୍ରାସ୍ଯ ନେମିଃ ଶୀର୍ଯେତ ସ ଦେଶଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରର କିନାରା ଭାଙ୍ଗିଯିବ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇଠା ହେଉଛି ସେ ଦେଶ।

ନୈମିସଂ ତତ୍ସ୍ମୃତଂ ନାମ୍ନା ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ପୂଜିତମ୍

ସେଠିକୁ 'ନୈମିଷ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ପୂଜିତ।

ସ୍ଥାନଂ ଭଗଵତଃ ଶଂଭୋରେତନ୍ନୈମିଶମୁତ୍ତମମ୍

ଏହିଠାରେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଉତ୍ତମ ନୈମିଷ ସ୍ଥାନ ଅଛି।

ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ପୁରା ଦେଵା ଲେଭିରେ ପ୍ରଵରାନ୍ ଵରାନ୍

ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦେବମାନେ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରି ଉତ୍ତମ ଵର ପାଇଥିଲେ।

ସତ୍ରେଣାରାଧ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ଯଜ୍ଞ କରି ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।

ଏକୈକଂ ପାଵଯେତ୍ ପାପଂ ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଏକାଏକି ସାତଟି ଜନ୍ମର ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।

ପ୍ରୋଵାଚ ଵାଯୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ପୁରାଣଂ ବ୍ରହ୍ମଭାଷିତମ୍

ବାୟୁ ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ପୁରାତନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରାଣ କହିଥିଲେ।

ରମତେ ଽଧ୍ଯାପି ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରମଥୈଃ ପରିଵାରିତଃ

ଏଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ରହି ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଜାଯତେ

ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ଯତ୍ର ନନ୍ଦୀ ମହାଗଣଃ

ସେଠାରେ ମହାଗଣ ନନ୍ଦୀ ନିତ୍ୟ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ।

ଦଦାଵାତ୍ମସମାନତ୍ଵଂ ମୃତ୍ଯୁଵଞ୍ଚନମେଵ ଚ

ସେ ନିଜ ପରି ସମାନତା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବା ଶକ୍ତି ଦାନ କଲେ।

ଆରାଧଯନ୍ମହାଦେଵଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ପୁଅ ଲାଗି ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଶର୍ଵଃ ସୋମୋ ଗଣଵୃତୋ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯଭାଷତ

ଶର୍ବ, ସୋମ ଓ ଗଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, 'ମୁଁ ଦାତା' ବୋଲି କହିଲେ।

ଅଯୋନିଜଂ ମୃତ୍ଯୁହୀନଂ ଦେହି ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଵଯା ସମମ୍

ମୋତେ ଏମିତି ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ପରି ସମାନ।

ପଶ୍ଯତସ୍ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରର୍ଷେରନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ହରଃ

ସେ ଋଷି ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ହରା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଚକର୍ଷ ଲାଙ୍ଗଲେନୋର୍ଵୋଂ ଭିତ୍ତ୍ଵାଦୃଶ୍ଯତ ଶୋଭନଃ

ସେ ଲାଙ୍ଗଳରେ ଭୂମିକୁ ଚେରି, ଭାଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ଦେଖାଦେଲା।

ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂପନ୍ନସ୍ତେଜସା ଭାସଯନ୍ ଦିଶଃ

ସେ ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଶିଲାଦଂ ତାତ ତାତେତି ପ୍ରାହ ନନ୍ଦୀ ପୁନଃ ପୁନଃ

ନନ୍ଦୀ ପୁନିପୁନି 'ପିତା! ପିତା!' ବୋଲି ଶିଳାଦଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ।

ମୁନିଭ୍ଯୋ ଦର୍ଶଯାମାସ ଯେ ତଦାଶ୍ରମଵାସିନଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।

ଉପନୀଯ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦମଧ୍ଯାପଯତ୍ ସୁତମ୍

ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଉପନୟନ କରି, ସେ ପୁଅକୁ ବେଦ ପଢ଼ାଇଲେ।

ଚକ୍ରେ ମହେଶ୍ଵରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜେଷ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୁମିତି ପ୍ରଭୁମ୍

ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବି'।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ମହେଶାସକ୍ତମାନସଃ

ମନ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲଗାଇ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ନିତ୍ୟ ଜପ କରୁଥିଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ସାମ୍ବଃ ସଗଣୋ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ ସହିତ ଆସି, 'ମୁଁ ଦାତା' ବୋଲି କହିଲେ।

ତାଵଦାଯୁର୍ମହାଦେଵ ଦେହୀତି ଵରମୀଶ୍ଵର

'ହେ ମହାଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଜିଏତିକି ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ,' ବୋଲି ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଜଜାପ କୋଟିଂ ଭଗଵାନ୍ ଭୂଯସ୍ତଦ୍ଗତମାନସଃ

ମନ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ଭଗବାନ୍ କୋଟିଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।