କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଭଵାନ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ କାର୍ଯସ୍ଯ କର୍ତାହଽମଧିଦୈଵତମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଉପଦେବତା।

ଭଵାନ୍ ସୋମସ୍ତ୍ଵହଂ ସୂର୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ରାତ୍ରିରହଂ ଦିନମ୍

ତୁମେ ସୋମ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ରାତି, ମୁଁ ଦିନ।

ଭଵାନ୍ ଜ୍ଞାନମହଂ ଜ୍ଞାତା ଭଵାନ୍ ମାଯାହମୀଶ୍ଵରଃ

ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜ୍ଞାତା; ତୁମେ ମାୟା, ମୁଁ ଈଶ୍ୱର।

ଯୋ ଽହଂ ସୁନିଷ୍କଲୋ ଦେଵଃ ସୋ ଽପି ନାରାଯଣଃ ପରଃ

ଯିଏ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶହୀନ ଦେବ, ସେ ମଧ୍ୟ ପରମ ନାରାୟଣ।

ପାଲଯୈତଜ୍ଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବ ସହିତ, ରକ୍ଷା କର।

ଧାମୈକମଵ୍ଯକ୍ତମନନ୍ତଶକ୍ତିଃ

ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧାମ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟ।

ତଦେଵ ସୁମହତ୍ ପଦ୍ମଂ ଭେଜେ ନାଭିସମୁତ୍ଥିତମ୍

ସେ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ବଡ଼ ପଦ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମହାସୁରୌ ସମାଯାତୌ ଭ୍ରାତରୌ ମଧୁକୈଟଭୌ

ମହାଶୁର ଭାଇ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଏକାସাথে ଆସିଲେ।

କର୍ଣାନ୍ତରସମୁଦ୍ଭୂତୌ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଃ

ଦେବଦେବ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ କାନ ମଧ୍ୟରୁ ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଣ୍ଟକାଵେତାଵସୁରୌ ହନ୍ତୁମର୍ହସି

ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ତିନି ଲୋକର କଷ୍ଟର କାରଣ; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଯୋର୍ଵଧାର୍ଥଂ ପୁରୁଷାଵୁଭୌ

ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ଵ୍ଯନଯତ୍ କୈଟଭଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵ୍ଯନଯନ୍ମଧୁମ୍

ବିଷ୍ଣୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।

ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ନେହାଵିଷ୍ଟମନା ହରିଃ

ହରି ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହ ଭରି ସୁମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ଵୋଢୁଂ ତେଜାମଯଂ ଗୁରୁମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ, ଏହେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଧାରଣ କରିପାରୁନି।

ଅଵାଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ନିଦ୍ରାମେକୀଭୂଯାଥ ଵିଷ୍ଣୁନା

ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବୀ ନିଦ୍ରା ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ନିରବ ହେଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯୋ ଽସୌ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା

ତାପରେ ନାରାୟଣ ନାମକ ବ୍ରହ୍ମା ଜଳ ଉପରେ ଶୁଇଲେ।

ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତମଦ୍ଵୈତଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍

ସେ ଅଦି, ଅନନ୍ତ, ଏକମାତ୍ର, ନିଜକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଜଣାଇଲେ।

ସସର୍ଜ ସୃଷ୍ଟିଂ ତଦ୍ରୂପାଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଭାଵମାଶ୍ରିତଃ

ବୈଷ୍ଣବ ଭାବ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ସେଇ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଋଭୁଂ ସନତ୍କୁମାରଂ ଚ ପୁର୍ଵଜଂ ତଂ ସନାତନମ୍

ସେ ଋଭୁ ଓ ସନତ୍କୁମାର, ପୁରୁଣା ଓ ଶାଶ୍ୱତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଵିଦିତ୍ଵା ପରମଂ ଭାଵଂ ନ ସୃଷ୍ଟୌ ଦଧିରେ ମତିମ୍

ସେମାନେ ପରମ ଭାବକୁ ଜାଣି, ସୃଷ୍ଟିରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ନାହିଁ।

ବଭୂଵ ନଷ୍ଟଚେତା ଵୈ ମାଯଯା ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମାୟାରେ ସେମାନଙ୍କ ଚେତନା ହରାଇଗଲା।

ଵ୍ଯାଜହାରାତ୍ମନଃ ପୁତ୍ରଂ ମୋହନାଶାଯ ପଦ୍ମଜମ୍

ମୋହ ଓ ଆଶା ପାଇଁ ସେ ନିଜ ପୁଅ ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଯଦୁକ୍ତଵାନାତ୍ମନୋ ଽସୌ ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ତଵ ଶଙ୍କରଃ

ଯାହାକୁ ତୁମେ ପୁଅ ବୋଲି କହ, ଶଙ୍କର, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ ଘୋଷିତ ହେଲେ।

ପ୍ରଜାଃ ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟୁମନାସ୍ତେପେ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍

ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ତତୋ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଦୁଃ ଖାତ୍ କ୍ରୋଧୋ ଽଭ୍ଯଜାଯତ

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦୁଃଖରୁ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

ତତସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଽଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁଭ୍ଯୋ ଭୂତାଃ ପ୍ରେତାସ୍ତଥାଭଵନ୍

ତାହାପରେ, ସେଇ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ପ୍ରେତ ନାମକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ଜହୌ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପତି ଭଗବାନ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ସହସ୍ତ୍ରାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ଯୁଗାନ୍ତଦହନୋପମଃ

ସେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଅତି ତୀବ୍ର ଥିଲେ।

ରୋଦନାଦ୍ ରୁଦ୍ର ଇତ୍ଯେଵଂ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯସି

ତୁମର କାନ୍ଦିବାରୁ, ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ 'ରୁଦ୍ର' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବ।