କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନ ଜାନେ ପରମଂ ଭାଵଂ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ତେ ଶିଵ

ହେ ଶିବ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱଭାବ କେମିତି ଅଟୁଟ ଅଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିନାହିଁ।

ପ୍ରସୀଦ ତଵ ପାଦାବ୍ଜଂ ନମାମି ଶରଣଂ ଗତଃ

ଦୟା କର, ମୁଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।

ଵ୍ଯାଜହାର ତଦା ପୁତ୍ରଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍

ତାପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଵିଜ୍ଞାନମୈଶ୍ଵରଂ ଦିଵ୍ଯମୁତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ତଵାନଘ

ହେ ନିର୍ମଳ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ତୁମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।

ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ ଦେଵେଶ ମଯା ଲୋକପିତାମହ

ହେ ଦେବେଶ, ମୋ ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ଏହା କର, ହେ ଲୋକପିତାମହ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵେଶାନୋ ଯୋଗକ୍ଷେମଵହୋ ହରିଃ

ତୁମର ଯୋଗ ଓ ମଙ୍ଗଳର ଭାର ହରି ନେବେ।

ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ହରିଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ହରି କଥା କହିଲେ।

ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵଂ ନହ୍ଯାଵାଂ ଵିଭିନ୍ନୌ ପରମାର୍ଥତଃ

ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚୟନ କର, କାରଣ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମୂଳତଃ ଅଲଗା ନୁହେଁ।

ପ୍ରାହ ପ୍ରସନ୍ନଯା ଵାଚା ସମାଲୋକ୍ଯ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍

ସେ ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ ଦେଖି, ଖୁସି ହୋଇ କଥା କହିଲେ।

ପଶ୍ଯାମି ପରମାତ୍ମାନଂ ଭକ୍ତିର୍ଭଵତୁ ମେ ତ୍ଵଯି

ମୁଁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି; ତୁମପ୍ରତି ମୋର ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନିଅ।

ଭଵାନ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ କାର୍ଯସ୍ଯ କର୍ତାହଽମଧିଦୈଵତମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଉପଦେବତା।

ଭଵାନ୍ ସୋମସ୍ତ୍ଵହଂ ସୂର୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ରାତ୍ରିରହଂ ଦିନମ୍

ତୁମେ ସୋମ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ରାତି, ମୁଁ ଦିନ।

ଭଵାନ୍ ଜ୍ଞାନମହଂ ଜ୍ଞାତା ଭଵାନ୍ ମାଯାହମୀଶ୍ଵରଃ

ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜ୍ଞାତା; ତୁମେ ମାୟା, ମୁଁ ଈଶ୍ୱର।

ଯୋ ଽହଂ ସୁନିଷ୍କଲୋ ଦେଵଃ ସୋ ଽପି ନାରାଯଣଃ ପରଃ

ଯିଏ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶହୀନ ଦେବ, ସେ ମଧ୍ୟ ପରମ ନାରାୟଣ।

ପାଲଯୈତଜ୍ଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବ ସହିତ, ରକ୍ଷା କର।

ଧାମୈକମଵ୍ଯକ୍ତମନନ୍ତଶକ୍ତିଃ

ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧାମ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟ।

ତଦେଵ ସୁମହତ୍ ପଦ୍ମଂ ଭେଜେ ନାଭିସମୁତ୍ଥିତମ୍

ସେ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ବଡ଼ ପଦ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମହାସୁରୌ ସମାଯାତୌ ଭ୍ରାତରୌ ମଧୁକୈଟଭୌ

ମହାଶୁର ଭାଇ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଏକାସাথে ଆସିଲେ।

କର୍ଣାନ୍ତରସମୁଦ୍ଭୂତୌ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଃ

ଦେବଦେବ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ କାନ ମଧ୍ୟରୁ ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଣ୍ଟକାଵେତାଵସୁରୌ ହନ୍ତୁମର୍ହସି

ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ତିନି ଲୋକର କଷ୍ଟର କାରଣ; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଯୋର୍ଵଧାର୍ଥଂ ପୁରୁଷାଵୁଭୌ

ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ଵ୍ଯନଯତ୍ କୈଟଭଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵ୍ଯନଯନ୍ମଧୁମ୍

ବିଷ୍ଣୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।

ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ନେହାଵିଷ୍ଟମନା ହରିଃ

ହରି ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହ ଭରି ସୁମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ଵୋଢୁଂ ତେଜାମଯଂ ଗୁରୁମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ, ଏହେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଧାରଣ କରିପାରୁନି।

ଅଵାଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ନିଦ୍ରାମେକୀଭୂଯାଥ ଵିଷ୍ଣୁନା

ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବୀ ନିଦ୍ରା ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ନିରବ ହେଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯୋ ଽସୌ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା

ତାପରେ ନାରାୟଣ ନାମକ ବ୍ରହ୍ମା ଜଳ ଉପରେ ଶୁଇଲେ।

ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତମଦ୍ଵୈତଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍

ସେ ଅଦି, ଅନନ୍ତ, ଏକମାତ୍ର, ନିଜକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଜଣାଇଲେ।

ସସର୍ଜ ସୃଷ୍ଟିଂ ତଦ୍ରୂପାଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଭାଵମାଶ୍ରିତଃ

ବୈଷ୍ଣବ ଭାବ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ସେଇ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଋଭୁଂ ସନତ୍କୁମାରଂ ଚ ପୁର୍ଵଜଂ ତଂ ସନାତନମ୍

ସେ ଋଭୁ ଓ ସନତ୍କୁମାର, ପୁରୁଣା ଓ ଶାଶ୍ୱତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।