କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଅନୁଗ୍ରହେଣ ଵିଶ୍ଵେଶ ତଦସ୍ମାନନୁପାଲଯ

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କଂ କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ

ତିନି ଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ସେ କହିଲେ।

ଧିଗ୍ବଲଂ ଧିକ୍ ତପଶ୍ଚର୍ଯା ମିଥ୍ଯୈଵ ଭଵତାମିହ

ଶକ୍ତି ଉପରେ ଅପମାନ, ତପସ୍ୟା ଉପରେ ଅପମାନ; ଏଠାରେ ସେମାନେ ନିର୍ଥକ।

ଉପେକ୍ଷିତଂ ଵୃଥାଚାରୈର୍ଭଵଦ୍ଭିରିହ ମୋହିତୈଃ

ତୁମେ ଅନାବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଛ।

ଯମେଵ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ପାଇଲ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅବହେଳା କଲ।

ମହାନିଧିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ବଡ଼ ଧନ ମିଳିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତମାସାଦ୍ଯାକ୍ଷଯନିଧିଂ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଇଲ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତଦେଵୋପେକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଧାନଂ ଭାଗ୍ଯଵର୍ଜିତୈଃ

ଯେଉଁ ଧନକୁ ଭାଗ୍ୟହୀନମାନେ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଧନକୁ ଦେଖି।

ତମାସାଦ୍ଯ ନିଧିଂ ବ୍ରାହ୍ମ ହା ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵୃଥାକୃତମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ଧନ ପାଇଁ, ହାୟ, ତୁମେ ନିର୍ଥକ କାମ କଲ।

ନ ତସ୍ଯ ପରମଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ପଦଂ ସମଧିଗମ୍ଯତେ

ତାଙ୍କୁ କେବେ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶା ମିଳେନାହିଁ।

ସଂହରତ୍ଯେଷ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଃ

ଏହି ପ୍ରଭୁ, କାଳ ଭାବେ ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେ ମହେଶ୍ୱର।

ଏଷ ଚକ୍ରୀ ଚ ଵଜ୍ରୀ ଚ ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୃତଲକ୍ଷଣଃ

ସେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ।

ଦ୍ଵାପରେ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଧର୍ମକେତୁଃ କଲୌ ଯୁଗେ

ଦ୍ୱାପରରେ ପ୍ରଭୁ କାଳ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, କଳିଯୁଗରେ ଧର୍ମର ପତାକା ଭାବେ।

ତମୋ ହ୍ଯଗ୍ନୀ ରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ପ୍ରଭୁଃ

ଅନ୍ଧକାର ହେଉଛି ଅଗ୍ନି, ରାଗ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ।

ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଯୋଗେନ ତୁ ସମନ୍ଵିତମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବ୍ରହ୍ମ।

ସା ହି ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ପରମାତ୍ମା ସନାତନଃ

ସେଇ ନାରାୟଣ ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଚିରକାଳୀନ।

ସ ଏଵ ମୋହଯେତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସ ଏଵ ପରମା ଗତିଃ

ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ଏକଶୃଙ୍ଗୋ ମହାନାତ୍ମା ପୁରାଣୋ ଽଷ୍ଟାକ୍ଷରୋ ହରିଃ

ଏକ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା, ମହାନ ଆତ୍ମା, ପୁରାତନ ଏବଂ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ହରି।

ଏକମୂର୍ତିରମେଯାତ୍ମା ନାରାଯଣ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ

ଏକ ରୂପ, ଅପରିମାପ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ — ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଛି।

ସ୍ତୂଯତେ ଵିଵିଧୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଧର୍ମମୋକ୍ଷିଭିଃ

ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ଶେତେ ଯୋଗାମୃତଂ ପୀତ୍ଵା ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍

ଯୋଗର ଅମୃତ ପିଇ ସେ ଶୟନ କରନ୍ତି — ସେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ।

ମୂଲପ୍ରକୃତିରଵ୍ଯକ୍ତା ଗୀଯତେ ଵୈଦିକୈରଜଃ

ଅପ୍ରକଟ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିକୁ ବେଦବିଦ୍ ଋଷିମାନେ ଅଜନ୍ମା କହି ଗାଇଥାନ୍ତି।

ଅଜସ୍ଯ ନାଭୌ ତଦ୍ ବୀଜଂ କ୍ଷିପତ୍ଯେଷ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଅଜନ୍ମାଙ୍କର ନାଭିରେ ସେ ବୀଜକୁ ମହେଶ୍ୱର ଛାଡନ୍ତି।

ମହାନ୍ତଂ ପୁରୁଷଂ ଵିଶ୍ଵମପାଂ ଗର୍ଭମନୁତ୍ତମମ୍

ମହାପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଜଳର ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗର୍ଭ।

ଦେଵଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ଭୂତାନାମୀଶ୍ଵରଂ ହରମ୍

ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର ହର।

ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ସଂଯୁକ୍ତଃ କରୋତି ଵିକରୋତି ଚ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି।

ସ ଵେଦାନ୍ ପ୍ରଦଦୌ ପୂର୍ଵଂ ଯୋଗମାଯାତନୁର୍ମମ

ଯୋଗମାୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ସେ, ପ୍ରଥମେ ବେଦ ଦେଇଥିଲେ — ଏହି ମୁଁ କହୁଛି।

ତମେଵ ମୁକ୍ତଯେ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵ୍ରଜେତ ଶରଣଂ ଭଵମ୍

ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସେଉଁଠିକୁ ଜାଣି, ଭବଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ସ୍ମ ସୁଦୁଃ ଖିତାଃ

ଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।