କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଭାସହସ୍ରକଲିଲେ ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯାଦିସଂଯୁତେ

ହଜାର ଆଲୋକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ମହାବାହୁଂ ଛନ୍ଦୋମଯମଜଂ ପରମ୍

ଚାରିମୁହଁ, ବଳବାନ ବାହୁ, ଛନ୍ଦମୟ, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।

ଶିରୋଭିର୍ଧରଣୀଂ ଗତ୍ଵା ତୋଷଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରମ୍

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

ଵ୍ଯାଜହାର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କିମାଗମନକାରଣମ୍

ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?’

ଜ୍ଞାପଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ସର୍ଵେ କୃତ୍ଵା ଶିରସି ଚାଞ୍ଜଲିମ୍

ସମସ୍ତେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ମିଳାଇ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।

ଭାର୍ଯଯା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗ୍ଯା ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନଗ୍ନ ଏଵ ହି

ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର ଥିବା ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

କନ୍ଯକାନାଂ ପ୍ରିଯା ଚାସ୍ଯ ଦୂଷଯାମାସ ପୁତ୍ରକାନ୍

ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଦୁଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ତାଡିତୋ ଽସ୍ମାଭିରତ୍ଯର୍ଥଂ ଲିଙ୍ଗନ୍ତୁ ଵିନିପାତିତମ୍

ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ମାଡ଼ିଲୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲା।

ଉତ୍ପାତାଶ୍ଚାଭଵନ୍ ଘୋରାଃ ସର୍ଵଭୂତଭଯଙ୍କରାଃ

ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ଭଵନ୍ତମେଵ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଵଯମଚ୍ଯୁତ

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ।

ଅନୁଗ୍ରହେଣ ଵିଶ୍ଵେଶ ତଦସ୍ମାନନୁପାଲଯ

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କଂ କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ

ତିନି ଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ସେ କହିଲେ।

ଧିଗ୍ବଲଂ ଧିକ୍ ତପଶ୍ଚର୍ଯା ମିଥ୍ଯୈଵ ଭଵତାମିହ

ଶକ୍ତି ଉପରେ ଅପମାନ, ତପସ୍ୟା ଉପରେ ଅପମାନ; ଏଠାରେ ସେମାନେ ନିର୍ଥକ।

ଉପେକ୍ଷିତଂ ଵୃଥାଚାରୈର୍ଭଵଦ୍ଭିରିହ ମୋହିତୈଃ

ତୁମେ ଅନାବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଛ।

ଯମେଵ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ପାଇଲ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅବହେଳା କଲ।

ମହାନିଧିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ବଡ଼ ଧନ ମିଳିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତମାସାଦ୍ଯାକ୍ଷଯନିଧିଂ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଇଲ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତଦେଵୋପେକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଧାନଂ ଭାଗ୍ଯଵର୍ଜିତୈଃ

ଯେଉଁ ଧନକୁ ଭାଗ୍ୟହୀନମାନେ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଧନକୁ ଦେଖି।

ତମାସାଦ୍ଯ ନିଧିଂ ବ୍ରାହ୍ମ ହା ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵୃଥାକୃତମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ଧନ ପାଇଁ, ହାୟ, ତୁମେ ନିର୍ଥକ କାମ କଲ।

ନ ତସ୍ଯ ପରମଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ପଦଂ ସମଧିଗମ୍ଯତେ

ତାଙ୍କୁ କେବେ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶା ମିଳେନାହିଁ।

ସଂହରତ୍ଯେଷ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଃ

ଏହି ପ୍ରଭୁ, କାଳ ଭାବେ ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେ ମହେଶ୍ୱର।

ଏଷ ଚକ୍ରୀ ଚ ଵଜ୍ରୀ ଚ ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୃତଲକ୍ଷଣଃ

ସେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ।

ଦ୍ଵାପରେ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଧର୍ମକେତୁଃ କଲୌ ଯୁଗେ

ଦ୍ୱାପରରେ ପ୍ରଭୁ କାଳ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, କଳିଯୁଗରେ ଧର୍ମର ପତାକା ଭାବେ।

ତମୋ ହ୍ଯଗ୍ନୀ ରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ପ୍ରଭୁଃ

ଅନ୍ଧକାର ହେଉଛି ଅଗ୍ନି, ରାଗ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ।

ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଯୋଗେନ ତୁ ସମନ୍ଵିତମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବ୍ରହ୍ମ।

ସା ହି ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ପରମାତ୍ମା ସନାତନଃ

ସେଇ ନାରାୟଣ ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଚିରକାଳୀନ।

ସ ଏଵ ମୋହଯେତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସ ଏଵ ପରମା ଗତିଃ

ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ଏକଶୃଙ୍ଗୋ ମହାନାତ୍ମା ପୁରାଣୋ ଽଷ୍ଟାକ୍ଷରୋ ହରିଃ

ଏକ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା, ମହାନ ଆତ୍ମା, ପୁରାତନ ଏବଂ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ହରି।

ଏକମୂର୍ତିରମେଯାତ୍ମା ନାରାଯଣ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ

ଏକ ରୂପ, ଅପରିମାପ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ — ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଛି।