କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଏଷୈଵ ଦେଵତା ମହ୍ଯଂ ଧାରଯାମି ସଦୈଵ ତତ୍

‘ଏହି ଦେବୀ ମୋର; ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ।’

ତାଡଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ଦଣ୍ଡୈର୍ଲୋଷ୍ଟିଭିର୍ମୁଷ୍ଟିଭିଦ୍ଵିଜାଃ

ଦ୍ୱିଜମାନେ ଲଠି, ମାଟି ଓ ମୁଷ୍ଟିରେ ମାଡ଼ିଲେ।

ପ୍ରୋଚୁରେତଦ୍ ଭଵାଂଲ୍ଲିଙ୍ଗମୁତ୍ପାଟଯତୁ ଦୁର୍ମତେ

‘ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଖାଡ଼ିଦିଅ।’

ଯୁଷ୍ମାକଂ ମାମକେ ଲିଙ୍ଗେ ଯଦି ଦ୍ଵେଷୋ ଽଭିଜାଯତେ

‘ମୋର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ତୁମମାନେ ମନେ ଦ୍ୱେଷ ଜନ୍ମିଲେ—’

ନାପଶ୍ଯଂସ୍ତତ୍କ୍ଷଣେନେଶଂ କେଶଵଂ ଲିଙ୍ଗମେଵ ଚ

ସେହି କ୍ଷଣରେ, ମୁଁ ଭଗବାନ, କେଶବ କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିପାରିଲିନି।

ନିଷ୍ପ୍ରଭାଶ୍ଚ ଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵେ ଚୁକ୍ଷୁଭେ ଚ ମହୋଦଧିଃ

ସମସ୍ତ ଗ୍ରହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଗଲା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା।

କଥଯାମାସ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଭଯାଦାକୁଲିତେକ୍ଷଣା

ଭୟରେ ଆକୁଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭିକ୍ଷମାଣଃ ଶିଵୋ ନୂନଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମାକଂ ଗୃହେଷ୍ଵିତି

‘ନିଶ୍ଚୟ, ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଆମ ଘରେ ଦେଖାଯାଇଛି।’

ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ମହାଯୋଗଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିଶ୍ଵସଂଭଵମ୍

ସମସ୍ତେ ମହାଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।

ଚତୁର୍ଵେଦୈର୍ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିଃ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ସହିତଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ଚାରିଟି ବେଦ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସାବିତ୍ରୀ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରଭାସହସ୍ରକଲିଲେ ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯାଦିସଂଯୁତେ

ହଜାର ଆଲୋକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ମହାବାହୁଂ ଛନ୍ଦୋମଯମଜଂ ପରମ୍

ଚାରିମୁହଁ, ବଳବାନ ବାହୁ, ଛନ୍ଦମୟ, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।

ଶିରୋଭିର୍ଧରଣୀଂ ଗତ୍ଵା ତୋଷଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରମ୍

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

ଵ୍ଯାଜହାର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କିମାଗମନକାରଣମ୍

ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?’

ଜ୍ଞାପଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ସର୍ଵେ କୃତ୍ଵା ଶିରସି ଚାଞ୍ଜଲିମ୍

ସମସ୍ତେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ମିଳାଇ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।

ଭାର୍ଯଯା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗ୍ଯା ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନଗ୍ନ ଏଵ ହି

ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର ଥିବା ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

କନ୍ଯକାନାଂ ପ୍ରିଯା ଚାସ୍ଯ ଦୂଷଯାମାସ ପୁତ୍ରକାନ୍

ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଦୁଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ତାଡିତୋ ଽସ୍ମାଭିରତ୍ଯର୍ଥଂ ଲିଙ୍ଗନ୍ତୁ ଵିନିପାତିତମ୍

ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ମାଡ଼ିଲୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲା।

ଉତ୍ପାତାଶ୍ଚାଭଵନ୍ ଘୋରାଃ ସର୍ଵଭୂତଭଯଙ୍କରାଃ

ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ଭଵନ୍ତମେଵ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଵଯମଚ୍ଯୁତ

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ।

ଅନୁଗ୍ରହେଣ ଵିଶ୍ଵେଶ ତଦସ୍ମାନନୁପାଲଯ

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କଂ କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ

ତିନି ଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ସେ କହିଲେ।

ଧିଗ୍ବଲଂ ଧିକ୍ ତପଶ୍ଚର୍ଯା ମିଥ୍ଯୈଵ ଭଵତାମିହ

ଶକ୍ତି ଉପରେ ଅପମାନ, ତପସ୍ୟା ଉପରେ ଅପମାନ; ଏଠାରେ ସେମାନେ ନିର୍ଥକ।

ଉପେକ୍ଷିତଂ ଵୃଥାଚାରୈର୍ଭଵଦ୍ଭିରିହ ମୋହିତୈଃ

ତୁମେ ଅନାବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଛ।

ଯମେଵ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ପାଇଲ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅବହେଳା କଲ।

ମହାନିଧିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ବଡ଼ ଧନ ମିଳିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତମାସାଦ୍ଯାକ୍ଷଯନିଧିଂ ହା ଭଵଦ୍ଭିରୁପେକ୍ଷିତମ୍

ହାୟ, ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଇଲ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କଲ।

ତଦେଵୋପେକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଧାନଂ ଭାଗ୍ଯଵର୍ଜିତୈଃ

ଯେଉଁ ଧନକୁ ଭାଗ୍ୟହୀନମାନେ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଧନକୁ ଦେଖି।

ତମାସାଦ୍ଯ ନିଧିଂ ବ୍ରାହ୍ମ ହା ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵୃଥାକୃତମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ଧନ ପାଇଁ, ହାୟ, ତୁମେ ନିର୍ଥକ କାମ କଲ।